Bumisita ang best friend kong si Pina at close friend na si Ate Aleth. Perfect ang timing dahil three days weekend because of the observation of Yom Kippur. Ito ang masarap sa New York, lahat ng cultural holidays, wala kaming pasok sa school para walang discrimination. Pasalamat talaga ako sa mga African Americans dahil sila ang may pinakamaraming holidays.
Balik tayo sa pagbisita ng aking mga friends from Maryland. It is surely a breather from a month (compared to three months) of teaching special ed students. As expected, shopping galore starting from Chinatown and the mega millions of picture taking. Fifth Avenue, Chinatown and Times Square ang naging background namin. It was perfect since we have an official photographer, Marcello who made us look so slim in the pics. My readers will see them soon on this site and on my friendster page.Natatawa lang ako dahil lamig na lamig na ang dalawa kong friends samantalang ako ay naiinitan pa. It is the autumn breeze pero malamang mas matanda lang sila sa akin (Pina ang Ate Aleth, huwag niyo ako kulamin ha). It was 1: 00 in the morning that we went home to my apartment. Wala pang 5 minuto, bagsak na at naghihilik na ang mga bisita ko.
This morning, we decided to go to the Empire State Building Observatory. It is my first time since busy ako lagi at hindi masaya kung mag- isa lang akong magview ng buildings at si Mareng Liberty. Exception na lang siguro kung may usapan kami ni Brad Pitt na hihintayin niya ako sa tuktok ng building at live happily ever after kami. Reality check, kasama ko ang friends ko na pumila to go up the Empire State Building ala King Kong. ANG KASO CLOUDY AND RAINY ANG WEATHER today. Zero visibility so wala talagang makita from the top. But this did not stop us from taking pictures kahit mukha akong engot na mega hawak ng baligtad na payong at mega click ng camera para kunan si Pina at Ate Aleth na katabi ang mga keychains at posters ng ESB.
Pagkababa namin, malungkot si Pina dahil puro ulap ang background ng pictorial niya. We opted to have brunch in a deli. Walang katapusang kwentuhan about work, love life, tsismis (siyempre!) at yung mga yumabang na kasama namin dahil ang sweldo ay in $ na. Pagkatapos namin kumain, BIGLANG NAGING SUNNY at parang summer. Si Lord talaga, sarap kaming “pinagtritripan.” Gusto pa sana bumalik ni Pina sa ESB pero kinaldkad namin siya para pumunta na lang sa Macy’s.
Tapos bigla na naman naging cloudy. Sanay na ako dahil ang New York ay mabilis magpalit ng kahit na ano. Nakakainis lang pag gusto mo ng personal fashion spread. Hinatid namin sila sa Chinatown ulit. Naiiyak ako dahil miss na miss ko na naman ang mga friends ko.
Habang sinusulat ko ito, naisip ko na ang Empire State Building ay symbol ng aming paghihintay, pagsasakripisyo at pagpapadala ng pera at pagtratrabaho to the buto. Kapag nasa tuktok ka, hindi pala ibig sabihin na bed of sampaguita na lagi. May mga araw na parang wala ng hope dahil walang makita, homesick dahil sa pag- iisa at mga mas malaking problema dulot ng pagasa ng mga naiwan sa Pilipinas.
Nagpapasalamat ako na umakyat ako sa ESBO, naging paalala ito na malayo at mataas pa ang aking paglalakbay. Tuwing mahihirapan na naman ako, titingnan ko na lang ang keychain na binili ko at babalikan ko ang Linggo na pumasyal kami ni Pina at Ate Aleth sa ESB, nabadtrip dahil cloudy pero pagkaraan ng isang oras, lumabas na ang araw. Sa palagay ko, ganito ang buhay natin, minsan maaraw, maulan, mabagyo, snowy, windy (na ayaw na ayaw ko dahil nasisra ang mga pula kong payong) at maulap. Depende na lang sa iyo kung paano mo ito “we- weatherin.”
